Kara Sis: Bir cezaevi öyküsü

Kara Sis: Bir cezaevi öyküsü

1977 yılında doğan, günümüzün değerli romancılarından biri olarak pek çoğumuzun kitaplığında yer alan Kemal Varol, gerek toplumsal sorunları mevzu edinişi gerekse bu problemleri işleyiş biçimiyle kendine has bir yerde durur.

Varol’un ‘Yas Yüzükleri’ (2001), ‘Kin Divanı’ (2005), ‘Temmuz’un On Sekizi’ (2007) isimli şiir kitapları ‘Bakiye’ (2013) ismiyle, tek cilt biçiminde yayımlandı. Romanları ‘Jar’ (2011), ‘Haw’ (2014), ‘Ucunda Mevt Var’ (2016), ‘Âşıklar Bayramı’ (2019); ‘Demiryolu Öyküleri’ (2010), ‘Memleket Garları’ (2012) isimli derlemeleri ve ‘Sahiden Hikâye’ (2017) isimli hikaye kitabı da birden fazla yayınevinin etiketiyle karşımıza çıktı.

Varol’un yeni adresinin Everest Yayınları olduğunu geçtiğimiz günlerde haber aldık. Bu haber, yeni bir romanla birlikte geldi. ‘Kara Sis’, Varol’un beşinci romanı.

KISSA KADAR HAYAT

“Taşkale’ye giren herkes eninde sonunda öyküsünü birilerine anlatırdı. Çaresiz, kural buydu. Geçmek bilmeyen vakti hızlandırmanın bir yolu da başından geçenleri anlatmaktı. Hatta vakit zaman güya herkes öyküsünü birilerine anlatmak ya da öyküsüne bir son bulmak için hapishaneye girmiş üzere gelirdi bana.”

Taşkale, bütün cezaevleri üzere bir yerdir; adlilerle siyasalların başka binalarda yattığı, gardiyanların zulümkâr, koğuş ağalarınınsa elinin bol ve ağır olduğu, ucunda para olduğu takdirde çabucak her işin görüldüğü bir yerdir.

Taşkale’nin C-6 koğuşu da bu aşağı üst böyledir. Koğuşta altı kişi vardır; Candan İleri, Sıçan, Asım Abi, Casper, Reco Dayı ve Mesut Hoca. Hepsi de cinayetten yatmaktadır lakin işlenen suça, eh biraz da yaşa ve cüzdana nazaran işleyen bir hiyerarşiye nazaran vazife dağılımı yapmış, bir formda cezalarını çekmektedirler.

Cezaevinin işleyişi neredeyse herkesçe kabul görmekte, mahkûmlar da gardiyanlar üzere rollerini oynayıp çekip gitmenin derdindedirler. Derken bütün işleyişi bozan bir mahkum çıkagelir.

EYLEMSİZLİĞİN GÜCÜ

“Sanki kendi başaramadığı bir şeyi diğerlerine yaptırtmak, kendisini birilerine öldürtmek, kanını diğerlerinin ellerine bulaştırmak, böylelikle varlığıyla değil de mümkün yokluğuyla başlarına bela olmak istiyordu Barana.”

Tuhaf bir delikanlıdır Barana. Gardiyanlar onu bir çöp poşeti üzere getirip atarlar koğuşa. Ağzı burnu darmadağın, üstü başı perişan haldedir, handiyse ölüdür. Müebbetliktir Barana.

Yalnızca fizikî olarak değil, ruhen de ölüdür, adeta ölmek istemektedir. Koğuş arkadaşları bu görüntü karşısında şaşkın durumda kalsalar da ona yardım etmeye çalışırlar. Kâfi ki kendine gelsin, kâfi ki bu duruma nasıl düştüğünü anlatsın, zira bilen bilir, cezaevleri birinci günler adeta bir mezarı andırır.

Ne var ki hiçbiri kâr etmez. Barana ne Nuh der ne peygamber; lütfedip başını dahi kaldırmaz. Sayım vakti gelen gardiyanların buyruklarına uymayı reddeder, “orada” olsa dahi “buradayım” demez. Onlarca yumruk yer, yerlerde tekmelenir tekrar de bildiğinden şaşmaz, nerede olduğunu “gizler”.

HAYAT KADAR MERAK

“Ama ölmek için çok gençti. Üstelik hiç kimse öyküsünü birilerine anlatmadan ölmemeliydi dünyada.”

Barana hiçbir şey yapmaz, hem de hiçbir şey; ne hakikat düzgün yemek yer ne çıkar volta atar, ne televizyona ne gazetelere bakar; incik boncuğa bile meyletmez; yalnızca bakar, durup bir yere bakar ve düşünür.

Barana hiçbir şey yapmayarak aslında o kadar çok şey yapar ki başta koğuşun, ardından gardiyanların, yani cezaevinin bütün rutinini altüst eder. Gardiyanlardan aldığı karşılık dayak ve zulümdür fakat koğuş arkadaşları gitgide kabaran bir merakla ona bakmaya başlarlar. Barana’nın her sustuğu sözde, her çevirdiği bakışta, her yediği dayakta da merakları katbekat artar.

Bir türlü akıl sır erdiremezler: Bir insan kendine bunu neden yapar?

BİR SAÇ TELİNİN ETTİKLERİ

“Çünkü birtakım beşerler birbirlerini acılarından tanırdı ve yara sarmasını fakat canı yananlar bilirdi.”

Varol işte bu sorunun peşine takar okuru. Mahkumlarla bir arada okurun merakını da tamamıyla kabartana kadar sabreder ve devam eden sayfalarda küçük ipuçları vererek yoluna devam eder.

Romanın anlatıcısı, tıpkı vakitte koğuştakilerden biri olan Mesut Hoca’dır. Mesut Hoca başkalarına kıyasla daha çok takar kafayı Barana’ya. Hatta kendince kıssalar bile uydurmaya kalkar, böyleyken bu türlü diye bir sürü şey düşünür lakin ona hiçbirini yakıştıramaz.

Varol kendinden emin, sakin bir lisanla ilerler; serinkanlıdır. Soğukkanlılığı ise okura hazırladığı düğümlere adım adım yaklaşmasından ileri gelir. Bir yanıyla da Barana’dır, susmak zorundadır.

‘Kara Sis’ işte bu gelgitler üzerine şurası bir merakı, acıyı ve geçmişin yükünü anlatmaya çalışır. Bu yük bazen küçük bir şey’e, bir saç teline dönüşür ve o saç teli ete kemiğe bürünerek, sığınılacak bir liman halini alır, bazen de Varol okurlarının yakından tanıdığı bir kente dayar sırtını, Arkanya oluverir.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

php shell shell indir hacklink cialis fiyat viagra sipariş vigrande kamagra jel viagra fiyat hacklink cialis fiyat lidyabet slotbar grandpashabet